اینکه بداننیم دقیقا در کجا ایستاده ایم خیلی به نظر در بین این همه شلوغی روزانه سخت و وقت گیر به نظر می رسد زیرا اینقدر درگیر روزمرگی شده ام که یادم می رود برای چه چیزی در حال دویدنم و برای چه چیزی اینقدر دارم جان می کنم. درنگ...درنگ کردن و مجالی یافتن برای نگاه کردن و دیدن اینکه کجا و به چگونه ای و در چه مسیری در حال حرکت هستم. احساس تنهایی می کنم اما با خودم خلوتی ندارم.
برچسب:
نویسنده: بردیا پورعلی